Het verhaal van de vrouw in de rode jurk

Over de verlaten stoep in Madrid komt ze recht op me afgelopen. Ze valt op. Het is een regenachtige ochtend, het is grijs. En haar rode jurk knalt ons in het straatbeeld tegemoet. Ik kan het niet langer ontkennen: Dit is een teken van het Universum. Beter nog, dit is míjn teken van het Universum!

“Nou ja, daar is ze” komt er verbaasd uit mijn mond als ik opkijk en haar zie. Ik kan het bijna niet geloven en durf die onbekende vrouw nauwelijks aan te kijken. Ik ben blij met de 5 getuigen die er zijn. Nicole, Marieke, Loeke, Carolijn en Monique zijn even verbaasd als ik.

We stoppen alle 6 met lopen. Zij moeten lachen. Ik moet janken.

Want het is toch wel een beetje ongelofelijk.

De dag ervoor heb ik ze verteld over de vrouw in de rode jurk.

Hoe ik haar een jaar geleden ook al had gezien, wetend dat het een teken van het universum was en
haar vervolgens ver weg had gestopt. Want die kant van mezelf, die vage shit, die liet ik aan niemand zien.

Het begon met een geintje tijdens mijn vakantie in Toronto. Een speels experiment om te kijken of het echt kan: Een teken krijgen van het Universum. Per toeval stuitte ik op een video van Gabrielle Bernstein. Zij is in Amerika een bekende, spiritueel leider. En dan niet een stoffig type. Ze is hip, jong, slank en blond. In de video vertelt zij over haar teken: een uil.

Het mag niet zomaar iets algemeens zijn zoals een vogel, want die kom je overal tegen. Jouw eigen specifieke teken kan dan in allerlei vormen tot je komen. Het kan zijn dat ze een echte uil ziet vliegen, maar het kan ook een beeld zijn of een afbeelding in een boek of een bumpersticker.

Ik bedenk meteen dat een vrouw in een rode jurk mijn teken is. Ik bedenk het niet eens, het zit gewoon in mijn hoofd en is er niet meer uit te krijgen. En dan niet een of ander voddig zommerjurkje, nee, ik wil een JURK. Ik voeg er nog een uitdaging aan toe, want ik wil door haar bediend worden.

De hele dag kijk ik uit naar haar. Bij ieder terras waar ik neerstrijk speur ik vol verwachting naar onze ober. Aan het eind van de dag ben ik lichtelijk teleurgesteld. Geen teken gekregen…..

De dag erna gaan mijn vriendin en ik kanoën. We maken de oversteek van de stad naar Toronto Island.

2 kilometer peddelen terwijl er boten heen en weer varen en vliegtuigen vlak over je heenvliegen omdat zelanden op het vliegveld naast je. Het is bloedheet, minstens 30 graden. Petjes worden opgedaan en er wordt rijkelijk gesmeerd. We moeten onze peddels ophalen en afrekenen in het kantoortje. Nou ja, kantoortje. Het is meer een houten bouwkeet. Nietsvermoedend stappen we het ‘kantoortje’ binnen en mijn mond valt open.

Achter de aftandse balie, in de houten bouwkeet, staat een jong meisje en de jurk die ze
aan heeft valt compleet uit de toon. Hij is glanzend rood en gewoon prachtig. En onmiddellijk weet ik dat zij het is. Zij is mijn teken!

Waar ik vervolgens een jaar lang niets meer mee heb gedaan. Tot ik er in Madrid over vertel en de dag erna ze weer op mijn pad komt. Die vrouw, die daar heel erg rode jurk loopt te zijn.

En ik besluit daar, op dit stoep in Madrid, dat ik ook deze kant van mezelf omarm. Dat die vage shit er ook mag zijn. Dat er meer is tussen hemel en aarde, manifesteren, engelen, intuïtie en vrouwen in rode jurken.

Ik verstop het niet meer. Het hoort bij me. Is wie ik ben en ik wil helemaal mezelf kunnen zijn!

De rest van de dag zien we ontelbaar veel rode jurken. Op straat, in het park, in cafe’s. De stroom is
eindeloos. Het blijft niet bij die dag. Hoe meer ik deel over de rode jurk en deze ervaring, hoe meer rode jurken er in mijn leven komen.

En hoe meer er in mijn leven komen, hoe mooier mijn leven wordt.

Niet lang na Madrid kom ik uit de “spirituele kast”. Ik deel het verhaal van de vrouw in de rode jurk in een aflevering van LefcoachingTV. Mijn mailbox stroomt die week vol met steunbetuigingen en verhalen van vrouwen die zich herkennen. Die hun spirituele kant ook verborgen houden. Uit schaamte of uit angst om afgewezen te worden.

Een mail springt eruit. Laura Kok mailt mij wel iets heel bijzonders.

Laura was geraakt door mijn verhaal. Door wat ik zei en door de manier waarop ik het vertelde. De dag na het zien van de video ging ze naar haar atelier. Ze had net een serie schilderijen afgerond voor een expositie en voelde de behoefte om vrij te schilderen. Zonder enige druk of richtlijnen.

En zonder dat ze het doorhad was daar ineens een vrouw in een rode jurk op haar doek. Vrolijk, vrij en open danst ze over het canvas. Door de wereld. In de mail vertelt Laura dit verhaal en ze heeft er een foto bij gedaan van het werk. Niet om het te verkopen, maar om me te bedanken en te vertellen dat dit ontstond na het zien van de video. Ik ben hier zo door geraakt, dat ik meteen een afspraak maak met Laura. Ik wil dit werk met eigen ogen zien.

Omdat Laura in Zwitserland woont en werkt, wordt het een skype-afspraak. Zodra ze mij het schilderij laat zien ben ik verkocht. Dit is precies hoe ik me wil voelen. Dit werk hoort bij mij aan de muur en bij niemand anders.

Gemaakt door een vrouw die ik niet ken, maar waar ik me wel heel erg verbonden mee voel.

Het is zo wonderlijk dat doordat ik mijn verhaal heb gedeeld, Laura geïnspireerd werd om dit werk te maken.

En doordat Laura haar werk met mij deelde de vrouw in de rode jurk naar huis kwam, want ze hang nu aan mijn muur. Persoonlijk gebracht met de trein vanuit Basel door The Artist Herself!

En de vrouw in de rode jurk is nog lang niet uitgespeeld, want door het delen van dit verhaal en het prachtige werk van Laura brengt ze weer nieuwe inspiratie in de wereld.

 

Reacties

reacties